Bieszczady / 28-03-2009r./ Plener z Wojciechem Wandzelem (www.wandzelphoto.com)

Po blisko 2 latach internetowych pogawędek, zaprosiłem Wojtka na bieszczadzki foto plenerek organizowany przez NKF KGT (www.foto-kgt.pl). Swoją drogą Wojciech Wandzel to fotograf, któremu zawdzięczam naprawdę wiele. Dziesiątki godzin przegadane na temat technicznych aspektów fotografii, głównie kompozycji krajobrazu, ale i wiele godzin rozmów na temat tego, czym tak naprawdę jest fotografia. Właśnie ten człowiek nauczył mnie spojrzenia okiem aparatu i prewizualizacji, czyli dokładnego rozplanowania sceny jeszcze przed naciśnięciem spustu migawki. Nauczył mnie tak naprawdę „sztuki patrzenia na świat”…

Wróćmy do chwil z tego dnia… Przyjechał w piątek, bardzo późnym wieczorem, zmęczony, aczkolwiek bardzo szczęśliwy. Nigdy wcześniej nie bywał w tych okolicach. Było późno, chłodno, czekałem na niego w Ustrzykach Dolnych. Dojechał ! Szybkie serdeczne przywitanie "na misia" i kurs do bazy w Stuposianach, gdzie mieściła się nasza baza noclegowa. W bazie standardowe rozpakowanie tabołków, kolacja, chłodne piwko i spotkanie z resztą plenerowiczów. Wreszcie nadszedł długo oczekiwany czas całonocnych debat o fotografii :-)), tym razem już w realu. Miałem wtedy wrażenie, że zastanie nas świt, a przecież trzeba było odpocząć przed porannym wyjściem w Bieszczady. Wcześnie rano, mimo średnio sprzyjającej pogody, szybkie spojrzenie na mapę i pada decyzja o wypadzie na Tarnicę z wyjściem z parkingu w Wołosate :-) Pomysł zaakceptowany. Na Tarnicę idziemy we dwóch, reszta plenerowiczów uderza w inne rejony Bieszczad. Ok. czas startować ! Mimo potężnego mrozu, który w Stuposianach zawsze bije rekordy - samochód jakoś odpalił. Dojechaliśmy do ostatniej knajpy i parkingu w tym kraju („Bar pod Tarnicą”). Wysiadamy, a tam z głośników tekst: „tylko we Lwowie...”.
„Tego nigdy nie zapomnę” – przytoczył Wojtek :-), „ja również” – pomyślałem …

Początkowo warunki turystyczne tego dnia były całkiem znośne jak na końcówkę bieszczadzkiej zimy. Zachmurzenie, ale i częściowe prześwity światła nad Połoninami, szlaki przetarte, temperatura jak dla nas akceptowalna. Wojtek zaprawiony w boju, dyktował tempo. Trasa krótka, więc na podejściu pod Przełęcz Sidło mieliśmy w nogach zaledwie 1,5h marszu. W tym właśnie momencie spotkaliśmy grupę turystów zawracających z Przełęczy. Wymiana zdań i ostrzeżenie z ich strony, że na wysokości przełęczy szaleje niezła zadymka, kompletnie paraliżująca wszelkie turystyczne zapędy. Jak się później okazało, ta zadymka to halny z prędkością dochodzącą do około 120km/h i widocznością do zaledwie 2-3 metrów. Gdy podejmowaliśmy decyzję o wyjściu na szczyt, ciągle zastanawiał mnie wykres pogodowy jaki oglądałem przed wyjściem z bazy, a wg którego tuż przed zachodem słońca miało być chwilowe „okno pogodowe”. No nic, trzeba było na własnej skórze odczuć siłę wiary w meteorologów.

Gdy stałem tam z Wojtkiem miotany podmuchami halnego odnosiłem wrażenie pochłoniętego tą mleczną zadymką. Na szczęście znajomość topograficzna tego terenu pozwoliła mi wręcz z pamięci odtworzyć właściwy kierunek marszu. Sam moment podejścia na grzbiet Tarnicy udało mi się zarejestrować.
(Oglądaj koniecznie z włączonym dźwiękiem !)



Dla Wojtka była to niewątpliwie sztuka tańca na wietrze. Uśmiech na twarzy, krok w przód, krok w tył, cóż chcieć więcej… Chwilę później dotarliśmy do olepionego śniegiem krzyża na Tarnicy. To był jedyny moment, by choć na chwilę można było skryć się przed wiatrem i przemyśleć strategie działania na najbliższe 2 godziny. Tyle bowiem wg mapy pogodowej, leżącej w moim plecaku mieliśmy czekać na wspomniane już polepszenie warunków. Wojtek, mający już za sobą doświadczenia z wypadów w Alpy wyszedł z propozycją schronienia się w jakiejś na szybko przygotowanej jamce ze śniegu. Przystałem na ten pomysł, po czym opatulony w folię termiczną uwiłem sobie przyjemne gniazdko na najbliższe dwie godziny.

W takich momentach smak gorącej herbaty jest nie do przecenienia, a tabliczka czekolady to niewątpliwy rarytas. Wolno upływająca pierwsza godzina spędzona w nowo przygotowanym "mieszkaniu" nie dała nam żadnej odpowiedzi, a najgorsze nawet nadziei. Na szczęście, dokładnie po 2h zaczęło się delikatnie „przecierać”. Trwało to dłuższą chwilę, ale naprawdę warto było czekać. Kolory na niebie jakie było nam dane zobaczyć tego wieczoru były rewelacyjne. Z doświadczenia wiedziałem, że po tak mocnym wietrze zachód musiał być intensywnie czerwony. Nie myliłem się, tego dnia taki właśnie był ! Wszystko fajnie, tylko jak tu fotografować, gdy podczas halnego ciężko utrzymać równowagę, nie mówiąc już o próbie rozstawienia statywu. Bezcenne okazały się nawisy śnieżne na zachodniej części Tarnicy. Właśnie w nich, okopany jak w igloo schroniłem się przed wiatrem i spokojnie mogłem rozstawić mój statyw.
Wojtek w tym czasie szalał wraz z halnym w okolicy krzyża. Muszę przyznać, że zrobił na mnie wrażenie. Cały w goretexie, windstoperowa maska na twarzy, przygotowany na najbardziej wymagające zimowe warunki…

Oto kilka zdjęć jakie udało mi się zrobić tego właśnie wieczoru:








Po zachodzie słońca rytualne wręcz wypicie kubka herbaty, czołówka na głowę i spokojny marsz do Wołosatego, a następnie do bazy na mocno spóźniony w tym dniu obiad.

Kilka dni po plenerze Wojtek napisał:
„Za wytrwałość, za pasję, za fotografowanie w naprawdę ciężkich warunkach, za czekanie w śniegu na światło, za plamy na obiektywie, za wiatr który poruszył nawet fotografów, za mokry śnieg na kurtkach, za wyprawę! Pozdrawiam - Jeszcze raz dziękuję za zaproszenie :)”